Γιώργος Ροδολάκης | Έγχεε κέρναις (Εκδόσεις Ιωλκός, 2026)
Τα Ποιήματά μου μέσα στο χρόνο ταξιδεύουν.
Η θεματολογία της συλλογής κατανέμεται σε 7 ενότητες:
α) «Να ονειρεύεσαι»
Τα ονείρατα που χάνονται και πάντα αναγεννιώνται
β) «Νάη﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽πο ενότητες:λογής κατα᾽μαι και πάλι με την ποίηση»
Η ποίηση που δίνει δύναμη κι ελπίδα
γ) «Από Μάη σε Μάη»
Ο Μάης σημειοδοτεί το ψάξιμο «σε θάλασσες του ονείρου»
δ) «Ποιήματα του εγκλεισμού».
Μια εικόνα κυριαρχεί: Ένας φυλακισμένος βάφει πολύχρωμο το
κελλί του.
ε) «Το δικό μας Παρίσι»
Το δικό μας Παρίσι ήταν θα τὄλεγες του ονείρου.
Ήταν το Παρίσι εκείνο που στα διαβάσματα το είχες συναντήσει. Ήταν, ν᾽ ανέβεις μὀλις έφτασες, στον Πύργο του Άιφελ, να φλανάρεις στο Marais, να ρεμβάσεις σ᾽ ένα «καφέ», ν᾽ απολαψεις το ζεϊμπέκικο του Αχιλλέα. Μα πάνω απ᾽όλα, ήταν σαν ένα συναίσθημα δυνατὀ: Από το «μπιστρό» της γειτονιάς, από το φουλάρι που το φοράει η Γαλλίδα όπως μόνο αυτή ξέρει, από τους «κλοσάρ» που φοράνε τα καλά τους στις 14 του Ιούλη και από πολλά άλλα.
στ) « Τέσσερα Ελεγεία και δύο ελεγειακές διηγήσεις»
Ο θρήνος για το χαμό ανθρώπων και πραγμάτων.
ζ) «Γιά τους φίλους»
Οι φίλοι που χάνονται, οι φίλοι που επιμένουν κι εκείνοι που ανέλπιδα
τους ξαναβρίσκεις. Και σ ένα αντάμωμα ονειρικό η φιλία να θριαμβεύει. Σαν επίλογος:
«Εδώ ας κάτσουμε της νιότης σύντροφε…
κι εμείς το αγαπημένο μας ποτό
να πίνουμε σιωπώντας.»
Η συγγραφική μου πορεία στην ποίηση αρχίζει με τα «Ποιήματα» (1975), και προχωράει στο «Έγχεε Κέρναις».
