Μίλησε χωρίς άδεια. Και αυτό ήταν το πραγματικό πρόβλημα.
Ένα βίντεο.
Μερικά δάκρυα.
Και μετά σιωπή.
Όχι γιατί δεν ειπώθηκε κάτι σημαντικό.
Αλλά γιατί ειπώθηκε… χωρίς άδεια.
Γράφει ο Πέτρος Πρωτόγερος
Τις τελευταίες ημέρες, μια νεαρή ειδικευόμενη παιδίατρος μίλησε αυθόρμητα μπροστά στην κάμερα του κινητού της.
Μέσα σε λίγες ώρες, το βίντεο έκανε τον γύρο των social media.
Και μαζί με τη διάδοση, ήρθαν και οι αντιδράσεις.
Δημόσιες τοποθετήσεις, αμφισβήτηση, διαφορετικές εκδοχές για το τι συνέβη.
Στη συνέχεια, η ανάρτηση δεν ήταν πλέον διαθέσιμη.
Σε ένα σύστημα υγείας που λειτουργεί στα όρια, τέτοιες στιγμές δεν είναι σπάνιες – απλώς σπάνια γίνονται ορατές.
Στα προηγούμενα άρθρα μας για την πιθανή απαγόρευση των social media σε μικρότερες ηλικίες, μιλήσαμε για κινδύνους.
Και αυτοί οι κίνδυνοι είναι υπαρκτοί.
Αλλά υπάρχει και μια πλευρά που δεν χωράει εύκολα σε απαγορεύσεις.
Η φωνή.
Η συγκεκριμένη γιατρός δεν είναι παιδί.
Το περιστατικό της, όμως, δείχνει κάτι βαθύτερο:
Ότι σήμερα μπορείς να μιλήσεις χωρίς μεσάζοντες.
Και αυτό αλλάζει τους κανόνες.
Γιατί όταν ο λόγος δεν περνάει από φίλτρα, γίνεται άμεσος.
Και όταν είναι άμεσος, δεν ελέγχεται εύκολα.
Υπάρχει όμως και κάτι που σπάνια συζητάμε.
Η άνεση να μιλήσεις έτσι δεν εμφανίζεται ξαφνικά.
Καλλιεργείται.
Δεν ανοίγεις έναν λογαριασμό και εκτίθεσαι δημόσια από την πρώτη στιγμή.
Μαθαίνεις σταδιακά να το κάνεις.
Και αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον σημείο.
Τα social media δεν έδωσαν απλώς φωνή.
Έμαθαν στους ανθρώπους να τη χρησιμοποιούν.
Και εδώ προκύπτει ένα ερώτημα:
Αν αυτή η εξοικείωση δεν υπήρχε, θα βλέπαμε ποτέ ένα τέτοιο βίντεο;
Σε μια περίοδο όπου συζητάμε περιορισμούς για τους νέους, αξίζει να δούμε τη μεγάλη εικόνα.
Τα social media μπορούν να γίνουν επικίνδυνα.
Αλλά μπορούν και να αποκαλύψουν πραγματικότητες που διαφορετικά δεν θα έβγαιναν ποτέ στην επιφάνεια.
Αν αυτό το βίντεο δεν είχε ανέβει, θα γνωρίζαμε κάτι από όλα αυτά;
Ίσως όχι.
Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό ζήτημα.
Δεν είναι μόνο ότι οι άνθρωποι μιλάνε.
Είναι ότι μπορούν να το κάνουν άμεσα.
Και όσο πιο άμεση γίνεται η έκφραση, τόσο πιο άμεσες γίνονται και οι αντιδράσεις.
Ίσως τελικά το ερώτημα δεν είναι μόνο αν πρέπει να περιορίσουμε τα social media.
Αλλά αν είμαστε έτοιμοι να ζήσουμε σε έναν κόσμο όπου κανείς δεν χρειάζεται άδεια για να μιλήσει.
Γιατί τελικά, δεν φοβίζει αυτό που ειπώθηκε.
Φοβίζει ότι ειπώθηκε χωρίς να μπορεί να ελεγχθεί.
