Ελένη Κωνσταντινίδου | «Το καθρέφτισμα έτσι κι αλλιώς»
Το βιβλίο «Το καθρέφτισμα έτσι κι αλλιώς», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ιωλκός, είναι η πρώτη μου προσωπική ποιητική συλλογή. Πιο πριν είχα τη χαρά να πάρω μέρος με ποιήματά μου σε συλλογικούς τόμους των εκδόσεων Κέφαλος και Παρέμβαση, του Συνδέσμου Πολιτισμού Ελλάδας Κύπρου (ΣΠΕΚ) και των εκδόσεων iTravelPoetry, καθώς και να δημοσιεύσω ποιήματά μου σε έντυπα ή ψηφιακά λογοτεχνικά περιοδικά, όπως το «Δίοδος 66100» της Δράμας και το ηλεκτρονικό λογοτεχνικό περιοδικό «Βακχικόν» (vakxikon.gr). Η συγκέντρωση των ποιημάτων σε μια προσωπική συλλογή αποτελεί μια διαφορετική δυνατότητα επικοινωνίας με τον αναγνώστη, καθώς τα επιμέρους ποιήματα βρίσκονται πλέον το ένα δίπλα στο άλλο και μπορούν να διαβαστούν τόσο ξεχωριστά όσο και ως μέρη μιας ευρύτερης διαδρομής. Δεν είναι απαραίτητο να ακολουθήσει κανείς μια συγκεκριμένη σειρά ούτε να αναζητήσει παντού μια ενιαία απάντηση.
Η θεματολογία του βιβλίου αγγίζει πολλές πτυχές της ζωής, από τη γέννηση έως τον θάνατο, από την αγάπη έως την καταδίωξη, από την καθημερινότητα μέχρι μια πιο εμπνευσμένη αυλαία, αναζητώντας το νόημα αυτού του ταξιδιού, που άλλοτε είναι θολό, καθώς τα βλέπουμε όλα μέσα από ένα «έσοπτρο», και άλλοτε, για κάποιες λίγες στιγμές, μοιάζει να ξεκαθαρίζει, όπως στο γέλιο μαζί με ένα παιδί. Ίσως εκείνο που μεταβάλλεται να μην είναι το ίδιο το νόημα, αλλά η δυνατότητά μας να το διακρίνουμε μέσα στις διαφορετικές περιστάσεις της ζωής. Εκείνο που κάποτε μας απασχολούσε έντονα μπορεί αργότερα να υποχωρήσει, ενώ μια φαινομενικά ασήμαντη στιγμή μπορεί να μας φέρει πιο κοντά σε όσα έχουν πραγματική σημασία. Άλλοτε αναγνωρίζουμε κάτι από όσα αναζητούσαμε και άλλοτε χρειάζεται να συνεχίσουμε χωρίς να είμαστε βέβαιοι για όσα βλέπουμε.
Το ταξίδι αυτό δεν έχει νόημα χωρίς τους άλλους, αλλά η συνάντηση μαζί τους μπορεί να είναι κάτι δύσκολο, απογοητευτικό, ασφυκτικό κάποιες φορές, όχι πάντα. Οι άνθρωποι δεν συναντιούνται μόνο μέσα από όσα τους ενώνουν, αλλά και μέσα από τις διαφορές, τις αντιφάσεις, τις προσδοκίες και τις απογοητεύσεις τους. Κάποτε η προσπάθεια επικοινωνίας μοιάζει να οδηγεί σε μεγαλύτερη απόσταση, ενώ άλλοτε μια απλή κουβέντα, μια χειρονομία ή μια κοινή σιωπή μπορεί να δημιουργήσει μια αίσθηση εγγύτητας. Ίσως, μάλιστα, η συνάντηση να έχει αξία ακριβώς επειδή δεν είναι ούτε αυτονόητη ούτε εξασφαλισμένη.
Η ποίηση είναι μια ασπίδα και ένα δόρυ σε αυτόν τον αγώνα να βρεθείς με τους άλλους, να συντονιστείς, να ξαποστάσεις και να πάρεις μια ανάσα για τον δρόμο. Η ασπίδα και το δόρυ δεν χρειάζεται να σημαίνουν μόνο άμυνα και σύγκρουση. Μπορούν να εκφράζουν την προσπάθεια να αντέξεις τις δυσκολίες μιας πορείας, αλλά και να ανοίξεις ένα πέρασμα προς τους άλλους. Μέσα από ένα ποίημα μπορεί να ειπωθεί κάτι που στην καθημερινή επικοινωνία παραμένει δύσκολο να διατυπωθεί. Μπορεί ακόμη να δημιουργηθεί μια μικρή παύση, ένας χρόνος για σκέψη, για αναγνώριση ή απλώς για ανάπαυση, πριν συνεχιστεί η διαδρομή.
Αυτό θα ήθελα να προσφέρει το βιβλίο σε όποιον το ξεφυλλίσει. Δεν περιμένω να βρει ο αναγνώστης σε κάθε ποίημα κάτι που να τον αφορά ούτε να συμμεριστεί απαραίτητα τον τρόπο με τον οποίο βλέπω τα πράγματα. Θα ήταν όμως όμορφο, ανάμεσα στις διαφορετικές εικόνες και σκέψεις, να συναντήσει κάτι που θα του θυμίσει μια δική του εμπειρία ή θα του δώσει την αφορμή να σταθεί για λίγο σε κάτι που μέχρι τότε είχε προσπεράσει. Ίσως αυτή να είναι και μια από τις δυνατότητες της ποίησης: να επιτρέπει σε ανθρώπους που δεν γνωρίζονται να μοιράζονται, για μια στιγμή, έναν κοινό τόπο, χωρίς να χρειάζεται να συμφωνούν σε όλα ή να βλέπουν τον κόσμο με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.
Εύχομαι, λοιπόν, αυτή η ποιητική συλλογή να αποτελέσει ένα σημείο συνάντησης, σ’ ένα ξέφωτο, με κάποιους άλλους ανθρώπους.
Ελένη Κωνσταντινίδου | «Το καθρέφτισμα έτσι κι αλλιώς»
