«Ταξιδεύοντας με τις αλκυόνες» | Φωτεινή Παπασταματίου – Καββαδά
Από μικρή ηλικία ήθελα να γράψω και δεν τολμούσα. Στην εφηβεία μου διάβασα το μυθιστόρημα του Μενέλαου Λουντέμη: « Ένα παιδί μετράει τ’άστρα» Γοητεύτηκα τόσο , που ξόδευα το χαρτζηλίκι μου έως ότου αγοράσω όλα τα έργα του συγγραφέα. Γοητεύτηκα επίσης από την τρυφερότητα του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη , αφού η νιότη μου άντεχε τότε την απαισιοδοξία του.
«Ταξιδεύοντας με τις αλκυόνες»
Στην Βρετάνη των άγριων θαλασσών ,των γκρίζων πύργων και των αλκυόνων η Βικτουάρ ντε Τεϊγιάρντ μεγαλώνει μέσα σε έναν κόσμο αυστηρών κοινωνικών συμβάσεων, οικογενειακών πληγών και σιωπηλών αντοχών. Κόρη αριστοκρατικής οικογένειας αλλά με ψυχή ανυπότακτη , θα γνωρίσει από νωρίς την απόρριψη τον έρωτα την προδοσία την μοναξιά και τη βαθιά ανάγκη να σταθεί ορθια απέναντι σε όσα επιχειρούν να τη συντρίψουν. Στο μυθιστόρημα « ταξιδεύοντας με τις αλκυόνες» η φανταστική διαδρομή της Βικτουάρ συναντά τη ζωή της πρωτοπόρου ζωγράφου Σοφίας Λασκαρίδου μιας γυναίκας που αψήφισε τα όρια της εποχής της , διεκδίκησε την τέχνη την ελευθερία και την προσωπική της αλήθεια. Μέσα αό τη φιλία τους , η ζωγραφικλη, η μνήμη, ο έρωτας και το ελληνικό φως γίνονται δυνάμεις παρηγοριάς και αναγέννησης. Ένα μυθιστόρημα εποχής μς ατμόσφαιρα, συγκίνηση και γυναικεία ματιά. Από την Βρετάνη και το Παρίσι ως την Ελλάδα , οι ηρωϊδες ταξιδεύουν μες τον πόνο και την ομορφιά αναζητώντας εκείνες τις σπάνιες αλκυονίδες μέρες που φωτίζουν ακόμη και τους πιο βαρείς χειμώνες της ζωής.
Στο τελευταίο μου βιβλίο η πρώτη ηρωϊδα που έζησε το πάθος της, κάνοντας
Υπεράνθρωπες θυσίες τον απόλυτο έρωτα. Μπλέκεται με τη ζωή της πρωτοπόρου ζωγράφου Σοφίας Λασκαρίδου ( και αυτόματα με τον σύντροφό της Περικλή Γιαννόπουλο προφήτη του νεοελληνισμού) Στους άνυδρους καιρούς που ζούμε όπου η ύλη παραγκονίζει το πνεύμα πρέπει να επι-κοινωνούμε την τέχνη και τους καλλιτέχνες . Οι δύο ζωγράφοι διατηρούν μια δυνατή φιλία. « Στην χαρά και την ποίηση της φιλίας ξεχνιέται η μοίρα του ανθρώπου που είναι η μοναξιά κι ο θάνατος.»
Η αφορμή για την συγγραφή του είναι το θαυμαστό πέρασμά μου από το Παρίσι στο διάστημα 1981-1985 . εγώ, που προερχόμουν από μία πολυμελή μεσαίας τάξης οικογένεια –αλλά με μικρασσιατικές ρίζες και αρχές , βρέθηκα φοιτήτρια μεταπτυχιακού ανάμεσα σε πάμπλουτους συμφοιτητές. Η συναναστροφή με γάλλους (φίλους μέχρι σήμερα) ελληνολάτρες ο διαφορετικός τρόπος ζωής… ήταν άξια καταγραφής!
ΑΓΡΥΠΝΙΑ:
ξεκίνησα την συγγραφή το 2005 με το μυθιστόρημά μου «Αγρυπνία» που μιλά για έναν έρωτα στην Σμύρνη προ της καταστροφής και την μετεγκατάσταση των ανθρώπων στην Σάμο μετά την καταστροφή.Ένιωθα πως είναι υποχρέωσή μου να καταγράψω τις μνήμες, τις διηγήσεις της γιαγιάς Δέσποινας . Την αξιοζήλευτη συμπεριφορά της Τα χρυσά της χέρια και την νοικοκυροσύνη της. Τηγανίζοντας ψάρια σιγοψιθύριζε κι έναν αμανέ με τη μαγική φωνή της ! και ήταν αισιόδοξη: « Κι αν τα δαχτυλίδια χάθηκαν, τα δάχτυλα έμειναν στη θέση τους γιαβρί μου , έλεγε συχνά…Ο εκδοτικός της Άγκυρας «Σεμπνέμπ» πλήρωσε και μετέφρασε στα τουρκικά την Αγρυπνία και το σοφό παιδί του Χωμενίδη. Αφού το ανακοίνωσε στο κοινό στην παρουσίαση της αγρυπνίας ως μεγάλο επίτευγμα . Εξαιτίας κάποιων προβλημάτων στην συννενόηση των δύο εκδοτών το βιβλίο δεν εκδόθηκε. Το γεγονός αυτό μου προξένησε μεγάλο πόνο και δεν το συγχώρεσα ποτέ και άλλαξα εκδότη .Αργότερα μεταφράστηκε στα γαλλικά και εκδόθηκε από τις εκδόσεις edilivre με τον τίτλο : “ La longue attente de Despina”
O ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ
Είναι ένα μυθιστόρημα πολυσύνθετο. Μου αρέσει να βάζω πολλούς χαρακτήρες με διαφορετικές προσωπικότητες , τρόπους, σκέψεις, ανθρώπινες καταστάσεις . Γι αυτό αποκαλούν τα βιβλία μου πολυσύνθετα.
ΟΙ ΓΕΝΙΕΣ ΤΗΣ ΑΡΜΥΡΑΣ:
Είναι έντεκα ναυτικά διηγήματα . Ο προπάππος μου ήταν καπετάνιος στην Σάμο με δικό του καϊκι . Ο Πεθερός, ο σύζυγός μου ναυτικοί. Το βιβλίο , λοιπόν αυτό, είναι ένα απόσταγμα των καϋμών « αυτών που φεύγουν κι αυτών που μένουν» . Αλλά και της τρανής πελώριας χαράς της επανόδου των ναυτικών.
ΧΑΡΜΟΛΥΠΗ:
Μια ποιητική συλλογή δειλά-δειλά βγαλμένη. Δεν νιώθω ποιήτρια . Υπηρετώ τον πεζό λόγο . Ποιητής είναι βαριά λέξη για να την οικειοποιούμαστε όλοι.
ΕΞ ΕΠΑΦΗΣ:
Είναι ένα μυθιστόρημα που πραγματεύεται δύσκολα θέματα όπως την αιμομειξία και την αυτοκτονία. Το θεώρησα υποχρέωσή μου να αναφέρω αυτή την «ελεεινή» συμπεριφορά αφού ανύποπτη , είχα την ατυχία να βιώσω η ίδια σε κάποιο σπίτι που φιλοξενηθήκαμε με φίλους ευτυχώς μία μέρα μεχρι να φθάσουμε στον προορισμό μας.
Ετοιμάσαμε ΤΡΙΑ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ για το Μεγανήσι Λευκάδας με τον Λόγιο- ποιητή Χαράλαμπο Νικ Ζαβιτσάνο που μου έδωσε την ευκαιρία να συμμετέχω σε αυτήν την εξαιρετική δουλειά! : 1 Μπολίτσα στον χρόνο
2. Ρωγμές στο χθες
3. ¨Οσα σώσαμε από την λησμονιά από τις εκδόσεις « Επτάλοφος».
