Για το ταξίδι της γραφής, την εσωτερική ανάγκη της δημιουργίας και το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Τσακισμένες Αμυγδαλιές», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Έξη, γράφει η Φρειδερίκη Αναγνωστοπούλου.
Στο κείμενό της αναφέρεται στη διαδικασία της συγγραφής, στη γέννηση των ιστοριών, στους ήρωες που αποκτούν τη δική τους πορεία, αλλά και στα θέματα που διατρέχουν το βιβλίο της, όπως η οικογένεια, η φιλία, ο Εμφύλιος, η διαφορετικότητα, ο φανατισμός και η συγχώρεση.
Παράλληλα, εξηγεί την αλληγορική σημασία του τίτλου, συνδέοντας τις «τσακισμένες αμυγδαλιές» με την ελπίδα, την αντοχή και την προσωπική αναγέννηση.
Ακολουθεί το κείμενο της Φρειδερίκης Αναγνωστοπούλου:
To ταξίδι της γραφής ίσως να μην ξεκινά με τον ίδιο τρόπο για κάθε συγγραφέα. Για μένα άρχισε σχεδόν μαγικά… Πιστεύω ότι τα βιβλία υπάρχουν μέσα μας σε μια άυλη μορφή γυρεύοντας μια αφορμή για να γεννηθούν. Οι λέξεις γίνονται ικανές να πλέξουν ιστορίες όταν συντελείται ένας αναπάντεχος και αβίαστος συνδυασμός. Ξεκινάει με την παρατήρηση, την ανάλυση, την περιέργεια… Με ερέθισμα ένα νεύμα, μια εικόνα της φύσης, μυρουδιές, ήχους… Μια λέξη ή φράση που κέντρισε το ενδιαφέρον μου. Όλα αυτά τα υλικά ζυμώνονται μαζί και με τη βοήθεια της φαντασίας δημιουργούν ολόκληρες εποχές, ολόκληρες ζωές και ανθρώπους που μπορεί κάποτε να υπήρξαν στ’ αλήθεια!
Μα για να συμβούν όλα αυτά πρέπει να προϋπάρχει αυτή η φωτιά που θέλει να δημιουργήσει και να βγει στον κόσμο. Άλλοι το ονομάζουν φιλοδοξία, άλλοι ματαιοδοξία, εγώ το ονομάζω απλώς εσωτερική ανάγκη έκφρασης που γυρεύει αποδέκτες…
Γνωρίζοντας τη γραφή διαπίστωσα ότι αποτελεί μια πολυσύνθετη, κοπιώδης, απαιτητική, άλλα και άκρως γοητευτική διεργασία. Πιστεύω ότι η παραγωγή λόγου είναι μια σημαντική τέχνη του νου που ανοίγει το βλέμμα μας στη ζωή, τη φαντασία αλλά και στον ίδιο μας τον εαυτό, μέσω των στοχασμών που γεννάει. Ποτέ δεν την κατακτάς, παλεύεις συνεχώς να σε πάει ένα βήμα παρακάτω, αλλά είναι πολύ εύκολο και να σε εγκαταλείψει. Η γραφή σε ανταμείβει με νέες διαδρομές όταν της αφοσιώνεσαι και σε τιμωρεί όταν την αφήνεις για καιρό.
Το πρώτο μου μυθιστόρημα, οι “Τσακισμένες Αμυγδαλιές”, που κυκλοφόρησε τον Μάρτη από τον εκδοτικό οίκο Έξη, τον οποίο και ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη, θέλει να σας πιάσει από το χέρι και να σας ταξιδέψει σε μια αλλοτινή εποχή, άγνωστη για κάποιους, γνώριμη αλλά μακρινή για άλλους.
Η μυθοπλασία διαδραματίζεται στον απόηχο μιας περιόδου δύσκολης και πονεμένης για την Ελλάδα και ιδιαίτερα για την περιοχή μας. Πραγματεύεται καθημερινά, κοινωνικά ζητήματα με φόντο το μετεμφυλιακό σκηνικό, αναπλάθει τους χαρακτήρες με τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς των ανθρώπων εκείνων των καιρών. Τη δύσκολη ζωή του μόχθου, τις στερεοτυπικές αντιλήψεις μιας περίκλειστης κοινωνίας που σκέπαζαν και όριζαν κάθε ενέργεια των ανθρώπων. Αλλά και τις, έστω λιγοστές, φωτεινές ανταύγειες της χαράς και της ελπίδας.
Το παράδοξο και ταυτόχρονα μαγικό που ένιωσα μπαίνοντας στη διαδικασία αυτή, και θέλω να το μοιραστώ, ήταν ότι ενώ εγώ ήμουν εκείνη που έπλασα τους ήρωες, το πλαίσιο της δράσης και σκέψης τους, σχεδόν αμέσως αυτονομήθηκαν. Άρχισα, λοιπόν, να τους παρακολουθώ και να αγωνιώ για την εξέλιξη και την πορεία τους.
Αν γυρνούσα στην πρώτη ημέρα που άρχισα να γράφω αυτό το βιβλίο θα έλεγα ότι δεν θυμάμαι πώς ξεκίνησε, με ποια αφορμή… Δεν μπορώ όμως να ξεχάσω ότι το προσπάθησα πάνω από όλα σαν μια μικρή παρακαταθήκη λαογραφίας, ιδιώματος και προσωπικών βιωμάτων, γιατί βίωμα δεν αποτελεί μονάχα ό,τι ζήσαμε οι ίδιοι, είναι και οι διηγήσεις, οι εμπειρίες άλλων που μας άγγιξαν και φύτεψαν τον σπόρο της επιθυμίας να αποτυπωθούν στο χαρτί αφηγούμενες μια ιστορία.
Το βιβλίο θέλει να επικοινωνήσει ζητήματα, έννοιες, συναισθήματα και εικόνες που θα συναντήσει ο αναγνώστης καθώς το διαβάζει. Προσδοκώ, ωστόσο, να τα προσλάβει με τον δικό του τρόπο. Να ανιχνεύσει και να σταθεί σε ό,τι τον άγγιξε περισσότερο, να το κάνει δικό του, ερμηνεύοντάς το όπως εκείνος το εισπράττει. Αυτός είναι ο στόχος μου… Και φυσικά να ευχαριστηθεί την ατμόσφαιρα που δημιουργείται, κατά η γνώμη μου, ταξιδεύοντας πίσω στον χρόνο…
Το βιβλίο πραγματεύεται διαχρονικά ζητήματα που θεωρώ ότι αξίζει να ειπωθούν ξαναθυμίζοντας μας αξίες ή έννοιες τόσο αυτονόητες αλλά και ξεχασμένες κάποιες φορές.
1) Οικογένεια…. Η μικρή κοιτίδα, η πρώτη κοινωνία στην οποία γεννιέται ο άνθρωπος. Διαμορφώνεται μέσα εκεί ο χαρακτήρας και γενικότερα ο εσωτερικός του κόσμος. Μπορεί κανείς να ξεφύγει από όσα μαθαίνει μέσα στην οικογένεια, από τις νοοτροπίες, αλλά και από την αντίληψη που αποκτά για τον κόσμο και για τον ίδιο του τον εαυτό; Μπορεί να αντισταθεί και να αντιστρέψει τα κακώς κείμενα που βίωσε ή με όσα γαλουχήθηκε ώστε να μην τα μεταφέρει κι εκείνος στις επόμενες γενιές;
2) Ο Εμφύλιος πλήγωσε και σημάδεψε πολλές ζωές… Ήταν και παραμένει ένα θέμα που έχει πολλαπλές αναγνώσεις ανάλογα τη μεριά όπου βρέθηκε ο καθένας. Όμως το κοινό και αναμφισβήτητο συμπέρασμα είναι πως δίχασε βαθιά τον τόπο και τους ήδη από τον πόλεμο εξαθλιωμένους Έλληνες. Πολλοί βρήκαν την ευκαιρία να λύσουν και προσωπικές διαφορές χρησιμοποιώντας τον Εμφύλιο ως αφορμή.
3) Φιλία… Πόσο σημαντική είναι για τις ζωές μας; Είναι η καταφυγή, μια ομπρέλα που σκεπάζει και παρηγορεί όταν δεν υπάρχει καμία άλλη απαντοχή. Ωστόσο πολλές φορές στο βιβλίο κλονίζεται και περνάει από συμπληγάδες που τη δοκιμάζουν. Μπορεί, άραγε, κανείς να συγχωρήσει τον φίλο του που ακόμα και άθελα τού προξένησε το μεγαλύτερο κακό;
4) Στο κείμενο τίθεται κι ένα άλλο θέμα. Η αέναη σύγκρουση του παλιού με το νέο. Το χάσμα των γενεών. Οι παλιοί που θεωρούν πολλές φορές, ότι έχουν το δίκιο με το μέρος τους και αντιδρούν στις προσδοκίες και στις αποφάσεις των νέων.
5) Ο φανατισμός και η διχόνοια που σπέρνει, το γινάτι που θεριεύει στις ψυχές των μυθοπλαστικών ηρώων αλλά και μέσα μας. Είτε πρόκειται για πολιτικό είτε για ηθικό φανατισμό. Η εμμονική προσήλωση ορισμένων στα πιστεύω τους, φέρνει προσωπικούς και κοινωνικούς κραδασμούς και διαλύει ακόμα και τις οικογένειες. Τους φοράει παρωπίδες και δεν τους επιτρέπει να δουν με καθαρό βλέμμα γύρω τους.
6) Η διαφορετικότητα είναι επίσης ένα στοιχείο που υπάρχει με πολύ έντονο τρόπο στο κείμενο. Πόσο ανεκτική είναι μια κλειστή κοινωνία σε ό,τι θεωρεί παράταιρο ή μη αποδεκτό; Με πόση ευκολία το βαφτίζει καταδικαστέο, απόβλητο και ανάρμοστο; Ασφαλώς και στις μέρες μας τίθεται το θέμα της ανοχής σε πάμπολλα ζητήματα.
7) Τέλος, ένα μεγάλο ζήτημα του βιβλίου αποτελεί η συχώρεση. Προϋποθέτει μεγάλη δύναμη ψυχής να συγχωρήσει κανείς εκείνον που τον έβλαψε ηθελημένα αλλά και άθελά του ακόμη. Σε ορισμένες περιπτώσεις η συχώρεση αφορά ακόμη και τον ίδιο μας τον εαυτό. Ασφαλώς ωφελημένος περισσότερο είναι εκείνος που τη δίνει, γιατί ειρηνεύει μέσα του.
Αν ήθελα να συμπληρώσω κάτι τελευταίο, αυτό θα ήταν λίγα λόγια για τον
τίτλο του βιβλίου και την αλληγορική του έννοιά, που συνοψίζει ουσιαστικά το κεντρικό νόημά που αποτελεί και ένα είδος παρότρυνσης. Όσο κι αν ταλαιπωρούμαστε κατά τη διάρκεια της ζωής μας από διάφορες δυσκολίες που μας τσακίζουν, όπως οι αμυγδαλιές, να θρέφουμε πάντα την ελπίδα για την καινούργια Άνοιξη της ψυχής μας. Γιατί η ίδια η ελπίδα αναγεννά τη δύναμη να συνεχίζουμε και κάπως έτσι προχωράει η αληθινή ζωή…
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ!
ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΗ
