Η συγγραφέας Μαριάννα Δέρβου παρουσιάζει το νέο της βιβλίο «Καρδιά από θάλασσα», μια βαθιά εσωτερική και λογοτεχνική κατάθεση για την ανθρώπινη φύση, τα συναισθήματα και τη σκληρότητα της ύπαρξης. Μέσα από προσωπικές αφηγήσεις και έντονες εικόνες, το έργο επιχειρεί να φωτίσει τις πιο κρυφές πλευρές της ανθρώπινης ψυχής:
Καρδιά από θάλασσα: Το νέο βιβλίο της Μαριάννας Δέρβου
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου δύο πράγματα με ηρεμούσαν. Το σχέδιο και η γραφή. Μοιάζουν διαφορετικά, αλλά στην πραγματικότητα είναι τόσο όμοια. Και τα δύο αφήνουν ίχνη. Να αφήνεις το ίχνος σου σημαίνει να υπάρχεις. Κάποιες φορές γίνεται δύσκολο, ειδικά όταν αποφασίζεις να εκθέσεις την ύπαρξή σου, με όλες τις ατέλειες και τις κρυφές σκέψεις της. Ως εικαστικός, βρίσκομαι συχνά σε τέτοια θέση. Είναι αδύνατο να φτιάξεις κάτι που να μη συνδέεται έστω και λίγο με εσένα, να μην εμπεριέχει κάτι από εσένα, μικρά κομματάκια ψυχής. Στη γλυπτική, η έκθεση είναι πιο έμμεση. Στη γραφή, όμως, το βάρος βρίσκεται στις λέξεις. Έχουν μεγαλύτερη ακρίβεια και πολλές φορές συγκεκριμένο τρόπο ανάγνωσης. Αυτό για εμένα ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση. Πώς θα πω αυτό που θέλω, που θα εμπεριέχει εμένα, θα είναι αυθεντικό, αλλά ταυτόχρονα θα μπορεί να αγγίξει και τους άλλους;
Τελικά, συνειδητοποιώ ότι η διαφορά τέχνης και συγγραφής δεν είναι τόσο μεγάλη. Όπως εκφράζομαι και στο εικαστικό μου έργο, το ίδιο κάνω και στη γραφή μου. Οι ιδέες μου, οι προβληματισμοί μου, τα θέματα που με απασχολούν, παραμένουν ίδια. Αλλάζει μόνο το μέσο έκφρασης. Το βιβλίο μου “Καρδιά από θάλασσα”, αποτελείται από τρία μέρη. Το πρώτο μέρος λειτουργεί ως εισαγωγή στον κόσμο του βιβλίου, μέσω ημερολογιακών καταγραφών, που αναφέρονται σε μια αρκετά μεγάλη χρονική περίοδο. Ορισμένα γεγονότα αναφέρονται αυτούσια, ενώ άλλα σε σημεία έχουν τροποποιηθεί, όχι με σκοπό την παραπλάνηση, κυρίως του εαυτού μου, αλλά την πιο άμεση δυνατότητα να θιγεί ένα ζήτημα. Το δεύτερο μέρος, ίσως και το πιο εσωτερικό, αφορά σε διαφορετικές ιστορίες, πολλές από τις οποίες αντλούνται από προσωπικά βιώματα και εμπειρίες, τόσο της παιδικής, όσο και της ενήλικης ζωής μου. Το τρίτο και τελευταίο μέρος, είναι η επιστροφή στη μήτρα, μια ιστορία ονειρική και φαντασιακή, που συνδυάζει τη σκληρότητα με τη νοσταλγία μέχρι τη στιγμή της απόλυτης υπαρξιακής εκμηδένισης. Τα θέματα που με απασχόλησαν ήταν πολλά. Κυρίως, όμως, η σκληρότητα που διέπει την ανθρώπινη φύση. Όσο και αν μιλάμε για έννοιες βαρύγδουπες, όπως η ενσυναίσθηση και η αλληλεγγύη, στο τέλος, την κρίσιμη στιγμή, ο άνθρωπος επιστρέφει στα πιο ζωώδη ένστικτά του. Είναι θέμα επιβίωσης. Η πάλη με τα ένστικτά του είναι συνεχόμενη, η καταπίεσή του να εναρμονιστεί σε μια κοινωνία που τον θέλει πειθήνιο του δημιουργεί αισθήματα οργής και τελικά, πολλές φορές, καταλήγει να φέρεται απάνθρωπα χωρίς προφανή λόγο. Όμως ο λόγος υπάρχει.
Η σκληρότητα, οι τάσεις επιβολής, ο χρόνος που περνά έχοντας το αίσθημα του κενού και του ανικανοποίητου, είναι βασικά στοιχεία των ηρώων μου. Γιατί φέρονται έτσι; Γιατί είναι τόσο απαθείς; Τόσο ωμοί; Δεν παύουν να κρύβουν μέσα τους ένα πληγωμένο ζώο. Ένα ζώο που νιώθει ότι η ατομικότητά του απειλείται, και πως βρίσκεται μόνιμα σε κλουβί. Φιμωμένο. Σε όλα αυτά τα συναισθήματα θέλησα να δώσω φωνή, μέσα απ’ τους ήρωές μου. Σε σκέψεις που συχνά αρνούμαστε να εκφράσουμε, από φόβο μήπως παρεξηγηθούν τα κίνητρά μας.
Στο εικαστικό μου έργο, η έκφραση αυτή γίνεται αυτόματα. Πολλές φορές νιώθω ότι εκεί μπορώ να είμαι πιο αιχμηρή, μέσω της φόρμας, των χρωμάτων. Να εκφράσω με κυνικό τρόπο αυτά που θέλω να πω. Πολύ συχνά καταδικάζουμε τους ανθρώπους γύρω μας, ενώ εξωτερικά επιδεικνύουμε μια υποτιθέμενη και κομψή αλληλεγγύη. Την κρίσιμη στιγμή, την πιο δύσκολη, δεν αντέχουμε το βάρος που κουβαλά ο άλλος και φεύγουμε. Εκεί η ενσυναίσθηση υποχωρεί. Εκεί πολύ συχνά θα δείξουμε με το δάχτυλο. Το να μπούμε όμως στη θέση του άλλου, ενώ φαίνεται εύκολο, στην πραγματικότητα είναι τόσο δύσκολο. Θέλει θάρρος. Θάρρος για να αποδεχτείς τον άλλον, πόσο μάλλον να τον κατανοήσεις, αυτόν και τα κίνητρά του.
Έτσι, λοιπόν, στο συνολικό μου έργο, αν θέλω να “προκαλέσω” κάτι, δεν είναι το συναίσθημα αυτό καθαυτό, αλλά η σκέψη, το πώς και το γιατί πίσω από τις καταστάσεις και τις επιλογές μας. Να φέρω στην επιφάνεια κάτι καλά κρυμμένο. Όπως η θάλασσα, άλλοτε τρυφερή και ακύμαντη, κι άλλοτε αμείλικτα σκληρή, έτσι είναι και η καρδιά του ανθρώπου. Στο τέλος, πάντα στη θάλασσα επιστρέφουμε.
