Το βιβλίο μου, «Μετέωρος: Η απρόσμενη διαδρομή ενός μετανάστη προς την εξουσία», γεννήθηκε από μια προσωπική ανάγκη κατανόησης. Κατανόησης του τι σημαίνει να βρίσκεσαι «μετέωρος» – ανάμεσα σε πατρίδες, ταυτότητες, φιλοδοξίες και ευθύνες. Είναι μια πολιτική και προσωπική αφήγηση που εξερευνά τη διαδρομή ενός μετανάστη από την αβεβαιότητα στην επιρροή, από το περιθώριο στη συμμετοχή στα κέντρα λήψης αποφάσεων.
Δεν πρόκειται για μια αυτοβιογραφία με τη στενή έννοια. Είναι περισσότερο μια πολιτική μαρτυρία για τη γενιά μας, για όσους μεγάλωσαν με πολλαπλές ταυτότητες, μετέφεραν στις αποσκευές τους τη μνήμη της μετανάστευσης και βρέθηκαν να διεκδικούν ρόλο σε κοινωνίες που συχνά τους αντιμετώπιζαν ως «άλλους».
Η έννοια του «μετέωρου» δεν είναι απλώς γεωγραφική. Είναι υπαρξιακή και πολιτική. Είναι το συναίσθημα του να ανήκεις παντού και ταυτόχρονα πουθενά. Να αισθάνεσαι ότι πρέπει διαρκώς να αποδεικνύεις την αξία σου. Να μαθαίνεις να κινείσαι ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους – επαγγελματικούς, κοινωνικούς, πολιτικούς – χωρίς να χάνεις τον πυρήνα σου.
Η θεματολογία του βιβλίου
Στον πυρήνα του βιβλίου βρίσκονται τρία βασικά ερωτήματα:
- Πώς διαμορφώνεται η πολιτική συνείδηση ενός ανθρώπου που μεγάλωσε μεταξύ διαφορετικών πολιτισμικών πλαισίων;
- Ποια είναι τα άτυπα εμπόδια που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι με μεταναστευτικό υπόβαθρο όταν επιδιώκουν να αποκτήσουν επιρροή;
- Τι σημαίνει εξουσία για κάποιον που έχει βιώσει την ευαλωτότητα;
Το βιβλίο συνδέει την προσωπική εμπειρία με τις ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις της τελευταίας δεκαετίας: την οικονομική κρίση, την άνοδο του λαϊκισμού, τη συζήτηση για την ταυτότητα και τη δημοκρατία, αλλά και τη μετάβαση σε ένα νέο παραγωγικό και ενεργειακό μοντέλο.
Δεν είναι τυχαίο ότι η αφήγηση αγγίζει ζητήματα όπως η θεσμική εμπιστοσύνη, η κοινωνική κινητικότητα και η ανάγκη για ουσιαστική εκπροσώπηση. Για μένα, η πολιτική δεν είναι επάγγελμα· είναι ευθύνη. Και η εξουσία δεν είναι αυτοσκοπός· είναι εργαλείο αλλαγής.
Η συγγραφική διαδρομή
Η συγγραφή του «Μετέωρου» ήταν μια διαδικασία αυτογνωσίας. Δεν γράφτηκε ως πολιτικό μανιφέστο, αλλά ως προσπάθεια ειλικρινούς αποτύπωσης μιας εμπειρίας που συχνά μένει αόρατη.
Γράφοντας, συνειδητοποίησα ότι πολλές από τις στιγμές που θεωρούσα προσωπικές, η αίσθηση της αμφιβολίας, η ανάγκη για υπεραπόδοση, η διαρκής αναμέτρηση με στερεότυπα, ήταν στην πραγματικότητα συλλογικές. Ανήκουν σε μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων που κινούνται ανάμεσα σε σύνορα, τόσο γεωγραφικά όσο και κοινωνικά.
Η συγγραφή για μένα είναι πράξη ευθύνης. Σε μια εποχή γρήγορης πληροφορίας και επιφανειακής ανάλυσης, η λογοτεχνική και πολιτική αφήγηση μπορεί να δημιουργήσει χώρο για στοχασμό. Να επιτρέψει την πολυπλοκότητα. Να φωτίσει τις γκρίζες ζώνες.
Το βιβλίο επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην αφήγηση και τον προβληματισμό. Ανάμεσα στο βίωμα και την ανάλυση. Και κυρίως, να θέσει ένα ερώτημα: πώς μετατρέπεται η εμπειρία της «μετεωρότητας» σε δύναμη;
Από τη μετεωρότητα στη συμμετοχή
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, οι κοινωνίες μας χρειάζονται αφηγήσεις που γεφυρώνουν. Που δεν εγκλωβίζονται σε δίπολα «εμείς» και «οι άλλοι».
Το «Μετέωρος» δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις. Προσφέρει όμως μια διαδρομή. Μια διαδρομή που δείχνει ότι η αίσθηση του να είσαι ανάμεσα σε κόσμους μπορεί να γίνει πλεονέκτημα, γιατί σου επιτρέπει να βλέπεις πέρα από τα όρια.
Η δική μου επαγγελματική και πολιτική πορεία συνεχίζεται, όπως συνεχίζεται και η αναζήτηση νοήματος μέσα από τη γραφή. Αν κάτι θα ήθελα να κρατήσει ο αναγνώστης από αυτό το βιβλίο, είναι η ιδέα ότι η ταυτότητα δεν είναι περιορισμός. Είναι αφετηρία.
Και ότι η εξουσία, όταν θεμελιώνεται στην επίγνωση της ευαλωτότητας, μπορεί να γίνει εργαλείο συλλογικής προόδου.
Το «Μετέωρος» είναι τελικά μια πρόσκληση: να αγκαλιάσουμε τη μετεωρότητα όχι ως αδυναμία, αλλά ως δημιουργική ένταση. Ως τη δύναμη που μας ωθεί να υπερβούμε τα δεδομένα και να επαναπροσδιορίσουμε τη θέση μας στον κόσμο.
Η επαγγελματική μου πορεία
Η επαγγελματική μου διαδρομή ξεκίνησε από τον χώρο της εφαρμοσμένης μηχανικής. Σπούδασα μηχανολόγος μηχανικός και συνέχισα με μεταπτυχιακές σπουδές στην ενέργεια, με ειδίκευση στα θερμικά συστήματα. Η επιστημονική μου εκπαίδευση με έμαθε να σκέφτομαι δομικά: να αναλύω προβλήματα, να αναζητώ δεδομένα και να σχεδιάζω λύσεις με μετρήσιμα αποτελέσματα.
Στην πορεία εργάστηκα σε διεθνείς εταιρείες στον χώρο της ενέργειας και της βιομηχανίας, ενώ τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιούμαι στον τομέα της απανθρακοποίησης και των βιώσιμων ενεργειακών υποδομών στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η επαγγελματική μου ενασχόληση με τη μετάβαση σε καθαρότερες μορφές ενέργειας δεν είναι απλώς τεχνοκρατική, είναι βαθιά πολιτική.
Η κλιματική κρίση, η ενεργειακή φτώχεια και η ανάγκη για δίκαιη μετάβαση δεν είναι αφηρημένες έννοιες. Είναι ζητήματα κοινωνικής δικαιοσύνης. Και η εμπειρία μου στον χώρο της ενέργειας με έχει φέρει κοντά στον πυρήνα αυτών των προκλήσεων: πώς σχεδιάζεις πολιτικές που είναι ταυτόχρονα βιώσιμες, οικονομικά ρεαλιστικές και κοινωνικά δίκαιες;
Παράλληλα με την επαγγελματική μου πορεία, η πολιτική και η κοινωνική συμμετοχή υπήρξαν σταθερά σημεία αναφοράς. Η εμπλοκή μου σε συλλογικές πρωτοβουλίες και η ενασχόληση με θέματα δημόσιας πολιτικής διαμόρφωσαν την οπτική μου για το τι σημαίνει ηγεσία: όχι ως τίτλος, αλλά ως ικανότητα να δημιουργείς χώρο για τους άλλους.
