Η αξιολόγηση για μεταμόσχευση ξεκινά πολύ πριν από την εγγραφή σε λίστα αναμονής. Ο ασθενής υποβάλλεται σε εκτενή έλεγχο: καρδιολογική αξιολόγηση, έλεγχο για κακοήθειες, ανοσολογική τυποποίηση και γενική εκτίμηση κατάστασης. Αυτές οι εξετάσεις δεν είναι γραφειοκρατία, αλλά αναγκαία προϋπόθεση για να διασφαλιστεί ότι ο ασθενής μπορεί να αντεπεξέλθει στη χειρουργική επέμβαση και στη μακροχρόνια αγωγή που ακολουθεί. Ένα εξειδικευμένο νεφρολογικο κεντρο συντονίζει αυτή τη διαδικασία και καθοδηγεί τον ασθενή σε κάθε στάδιο, από την αρχική αξιολόγηση έως την εγγραφή στη λίστα.
Υπάρχουν δύο κύριες πηγές νεφρού για μεταμόσχευση: ο εν ζωή δότης και ο νεκρός δότης. Η μεταμόσχευση από εν ζωή δότη, συνήθως συγγενή ή σύντροφο, έχει συνήθως καλύτερα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα και επιτρέπει καλύτερο χρονικό προγραμματισμό. Η μεταμόσχευση από νεκρό δότη απαιτεί εγγραφή σε εθνική λίστα αναμονής και αναμονή για συμβατό όργανο, κάτι που μπορεί να διαρκέσει χρόνια ανάλογα με την αιματολογική ομάδα, τα αντισώματα και άλλους ανοσολογικούς παράγοντες.
Ένα ερώτημα που κάνουν συχνά οι ασθενείς αφορά τη ζωή μετά τη μεταμόσχευση. Ο μεταμοσχευμένος νεφρός δεν σημαίνει αυτόματα ότι σταματούν όλες οι φροντίδες. Η ανοσοκατασταλτική αγωγή για την αποτροπή απόρριψης είναι δια βίου και απαιτεί τακτική παρακολούθηση. Παρ’ όλα αυτά, η ποιότητα ζωής μετά από επιτυχή μεταμόσχευση είναι συνήθως σαφώς καλύτερη από αυτή της αιμοκάθαρσης: ο ασθενής απελευθερώνεται από τον χρονοβόρο ρυθμό των τριών συνεδριών εβδομαδιαίως.
Η μεταμόσχευση δεν είναι η κατάλληλη επιλογή για κάθε ασθενή με νεφρική ανεπάρκεια. Ηλικία, συνοδά νοσήματα και γενική κατάσταση υγείας παίζουν ρόλο στην αξιολόγηση καταλληλότητας. Ωστόσο, σε ασθενείς που πληρούν τις προϋποθέσεις, το θέμα αξίζει να συζητηθεί από νωρίς με τον νεφρολόγο, πριν η κατάσταση επιδεινωθεί σημαντικά.
