6 Μαρτίου – Πανελλήνια Ημέρα κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού
Γράφει ο Πέτρος Πρωτόγερος
Το Ημερολόγιο ενός Αόρατου Παιδιού
6 Μαρτίου – Πανελλήνια Ημέρα κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού
Ο σχολικός εκφοβισμός δεν είναι απλώς μια δύσκολη στιγμή στο σχολείο. Είναι μια σιωπηλή πληγή που αφήνει σημάδια, τόσο στο σώμα όσο και στην ψυχή των παιδιών που τη βιώνουν. Πολλά παιδιά επιλέγουν να μην μιλήσουν, είτε από φόβο, είτε επειδή νιώθουν πως κανείς δεν θα τα ακούσει.
Το παρακάτω «Ημερολόγιο ενός Αόρατου Παιδιού» είναι μια φανταστική, αλλά απόλυτα αληθινή καταγραφή των σκέψεων και των συναισθημάτων που θα μπορούσε να γράψει οποιοδήποτε παιδί βιώνει bullying στο σχολείο. Ένα ημερολόγιο που ίσως μας βοηθήσει να καταλάβουμε όλα όσα δεν φαίνονται.
Το Ημερολόγιο ενός Αόρατου Παιδιού
Δευτέρα
Δεν είπα τίποτα πάλι σήμερα.
Μπήκα στην τάξη, έκατσα στη θέση μου, και ήταν λες και κανείς δεν με είδε. Κάποιοι γελούσαν όταν πέρασα από μπροστά τους, αλλά δεν ήξερα αν γελούσαν με μένα ή απλώς τυχαία. Όταν σηκώθηκα να απαντήσω, κάποιος ψιθύρισε «χαζό» και η φωνή μου μίκρυνε τόσο, που σχεδόν δεν την άκουσα ούτε εγώ.
Δεν υπάρχει τίποτα να γράψω σήμερα.
Ίσως γιατί δεν υπάρχει τίποτα από μένα σήμερα.
Τρίτη
Στο διάλειμμα έμεινα μέσα. Έκανα πως έφτιαχνα την κασετίνα μου, αλλά απλώς δεν άντεχα τα βλέμματά τους. Κάποιος χτύπησε την τσάντα μου και έπεσε κάτω. «Δεν σου ανήκει η θέση εδώ», είπε.
Μάζεψα τα πράγματά μου, λες και αυτό ήταν το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο.
Κανείς δεν είπε τίποτα. Ούτε εγώ.
Τετάρτη
Στο κινητό μου ήρθαν πάλι μηνύματα. Γέλια, βρισιές, και μια φωτογραφία μου από το προαύλιο που δεν ήξερα καν ότι τραβήχτηκε.
«Κοίτα το ποντίκι», έγραφαν.
Έσβησα το μήνυμα, αλλά το θυμάμαι λέξη προς λέξη.
Ένα delete δεν σβήνει τον κόμπο στο στομάχι.
Πέμπτη
Έκανα μια σκέψη σήμερα.
Αν αύριο δεν έρθω στο σχολείο, θα το προσέξει κανείς; Θα τους λείψω;
Είμαι σχεδόν σίγουρο πως όχι.
Είμαι αόρατο.
Και όταν είσαι αόρατο, κανείς δεν καταλαβαίνει αν εξαφανιστείς.
Παρασκευή
Σήμερα έγινε κάτι παράξενο.
Ένα παιδί από την τάξη —δεν έχουμε μιλήσει ποτέ— άφησε ένα σημείωμα στο βιβλίο μου.
«Σε βλέπω», έγραφε. «Ξέρω τι περνάς. Δεν σου αξίζει. Αν θέλεις, μπορούμε να μιλήσουμε μαζί ή με τη δασκάλα. Δεν είσαι μόνο.»
Το κράτησα στην τσέπη μου όλη μέρα. Το χέρι μου το έπιανε ξανά και ξανά, σαν να ήταν σωσίβιο.
Και ξαφνικά, για πρώτη φορά, σκέφτηκα πως ίσως… ίσως τελικά δεν είμαι αόρατο.
Ίσως υπάρχει κάποιος που βλέπει.
Ίσως υπάρχει κάποιος που νοιάζεται.
Σάββατο
Σκέφτομαι να μιλήσω.
Σκέφτομαι να δείξω το σημείωμα στους γονείς μου.
Σκέφτομαι πως, αν βρω το θάρρος να κάνω το πρώτο βήμα, μπορεί όλα αυτά που με βαραίνουν να γίνουν λίγο πιο ελαφριά.
Δεν είμαι αόρατο.
Είμαι εδώ. Και αξίζω να με βλέπουν.
Ο σχολικός εκφοβισμός δεν είναι αόρατος, όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να τον κρύψουν. Είναι γύρω μας, στις τάξεις, στα προαύλια, στις οθόνες των παιδιών μας. Η σιωπή τον τρέφει. Η αδιαφορία τον δυναμώνει.
Αν νιώθεις αόρατο, μίλα! Ζήτησε βοήθεια. Υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται και θέλουν να σε ακούσουν.
Αν είσαι γονιός, μάθε να βλέπεις πίσω από τις σιωπές και τις μικρές αλλαγές.
Αν είσαι εκπαιδευτικός, δημιούργησε ένα σχολείο όπου κανένα παιδί δε θα φοβάται να είναι ο εαυτός του.
📞 1056 – Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή SOS του Χαμόγελου του Παιδιού
Είτε είσαι μαθητής, γονιός ή εκπαιδευτικός, υπάρχει κάποιος που θα σε ακούσει.
Μην αφήνουμε κανένα παιδί αόρατο.
Το Ημερολόγιο ενός Αόρατου Παιδιού: Ένα γράμμα από τη σιωπή
