Ο καθενας μας εχει στο μυαλο του μια λιστα με ατομα για τα οποια ειναι σιγουρος οτι δε τον συμπαθουν. Ειτε ειπαν καποτε μια κακη κουβεντα στον ιδιο ειτε δεν ηταν εκει για εκεινον σε μια δυσκολη στιγμη. Ομως ποτε αυτο ισχυει, οτι τα ατομα ειναι εγωιστες και δεν ενδιαφερονται και ποτε ισχυει οτι δε μπορουν να ειναι εκει για εσενα, οπως δε μπορουν να ειναι και για τον εαυτο τους. Υπαρχουν στιγμες στη ζωη που θα συναντησεις ατομα τα οποια ενω εχουν ολες τις καλες προθεσεις να συμπεριφερθουν καλα, για καποιο λογο δε τα καταφερνουν. Δε μπορεις παρα να σκεφτεις Ειμαστε κακοι ή απλα μονοι;
Γράφει η Φωτεινή Τζουβελέκη
Ο καθένας μας έχει βιώσει την απογοήτευση από ανθρώπους που περιμέναμε να σταθούν δίπλα μας. Είναι εύκολο να τους κατατάξουμε στους «κακούς» της προσωπικής μας ιστορίας, να τους κατηγορήσουμε για αδιαφορία ή εγωισμό. Όμως, συχνά δεν βλέπουμε το πλήρες πλαίσιο: μπορεί αυτοί οι άνθρωποι να παλεύουν με τις δικές τους δυσκολίες, να μην έχουν μάθει πώς να είναι παρόντες ούτε καν για τον εαυτό τους. Θυμαμαι στο λυκειο να μαθαινω οτι το κοριτσι το οποιο μου εκανε τη ζωη κολαση απο το δημοτικο και επειτα ειχε οικογενειακα προβληματα, με τον πατερα της να εχει εξωσυζυγικες σχεσεις. Αυτο πρεπει να ηταν τεραστιο τραυμα για ενα παιδι και το διδαξε να μην εχει ουτε εμπιστοσυνη ουτε υπομονη με κανενα. Ειναι δυσκολο να καταλαβεις ενα τετοιο ατομο. Το να νοιάζεσαι δεν είναι πάντα έμφυτο· είναι δεξιότητα που καλλιεργείται με συναισθηματική ωριμότητα, ψυχική ανθεκτικότητα και την ικανότητα να ξεπερνάς το βάρος των δικών σου προβλημάτων.
Και τότε τίθεται το ερώτημα: μήπως οι «κακοί» άνθρωποι στη ζωή μας είναι απλώς άνθρωποι εξουθενωμένοι, μπερδεμένοι ή φοβισμένοι; Μηπως ολοι αυτοι το μονο που θελουν ειναι καποιον να τους απλωσει το χερι; Οσους ανθρωπους εχει τυχει να παρεξηγησω λογω του εντονου του χαρακτηρα τους, επειτα απο συζητηση κατορθωσα να καταλαβα οτι προκειται για πληγωμενους ανθρωπους που θελουν απλα την αποδοχη. Η αποδοχη λοιπον ειναι μεγαλο πραγμα στις ανθρωπινες σχεσεις. Χωρις αυτη, δε μπορουμε να παμε μπροστα. Μήπως δεν έχουμε όλοι υπάρξει, κάποια στιγμή, απώντες από τις ζωές άλλων γιατί δεν αντέχαμε ούτε τη δική μας πραγματικότητα;
Η απομόνωση της σύγχρονης ζωής μας κάνει ακόμα πιο δύσκολο το να δείξουμε φροντίδα. Πολλοί δεν έμαθαν ποτέ πώς να προσφέρουν αγάπη, γιατί ποτέ δεν την έλαβαν ουσιαστικά. Έτσι, αντί να ρωτάμε διαρκώς ποιος μας αδίκησε, αξίζει να αναρωτηθούμε: πώς μπορούμε να σπάσουμε αυτόν τον κύκλο; Αντι λοιπον να παρεξηγησεις αγαπητε αναγνωστη τη μητερα σου που σου γκρινιαζει προσπαθησε να την ακουσεις. Τοτε, ισως καταλαβεις οτι ηταν καποτε ενα ατομο νεο σαν εσενα με ονειρα. Ομως, ειδε το ποσο σκληρος ειναι ο κοσμος και αναγκαστηκε να αλλαξει. Προσπαθησε να εισαι η θετικη αλλαγη που θελεις στη ζωη σου. Τοτε, τα πραγματα θα ειναι αρκετα πιο ευκολα, οπως θα καταλαβεις και ο ιδιος. Να προσπαθήσουμε να είμαστε εμείς εκείνοι που θα μάθουν να είναι παρόντες – πρώτα για τον εαυτό μας, ύστερα για τους άλλους.
Ίσως τότε η ερώτηση «Είμαστε κακοί ή απλά μόνοι;» να μετατραπεί σε μια νέα προοπτική: «Μπορούμε να μάθουμε να είμαστε μαζί;» Ή μηπως καποιες φορες, μας αρεσει το δραμα; Υπαρχει καποια καθαρση να φτιαχνουμε μαυρη λιστα και να διωχνουμε ανθρωπους απο τη ζωη μας ή μηπως μας αρεσει να ονοματιζουμε οποιαδηποτε αρνητικη συμπεριφορα ως τοξικη στο σημειο που αρνιομαστε να αντιμετωπισουμε κατι σαν ενηλικες.; Μηπως γιναμε εθισμενοι στο να σηκωνουμε το δαχτυλο και να βρισκουμε παντου εχθρους; Γιατί τελικά, η καλοσύνη δεν γεννιέται από την τελειότητα, αλλά από την επιλογή να βλέπουμε τον άλλον όχι ως εχθρό, αλλά ως άνθρωπο το ίδιο ευάλωτο με εμάς.
Η συνειδητοποίηση αυτή δεν σημαίνει ότι πρέπει να δικαιολογούμε τα πάντα ή να δεχόμαστε συμπεριφορές που μας πληγώνουν. Εννοειται πως πρεπει να βοηθαμε τον εαυτο μας και να μην γινομαστε «χαλι να μας πατησουν». Αλλα δε πρεπει να φτασουμε και στο αλλο ακρο και να ριχμουμε τα παντα στους αλλους. Η αληθεια παντα βρισκεται καπου στη μεση και οφειλουμε να την υπερασπιστουμε. Για αυτο μη βιαστεις την επομενη φορα να χαρακτηρισεις κατι ως κακο πριν δεις οτι μπορεις να το αντιμετωπισεις. Σημαίνει όμως ότι μπορούμε να καλλιεργήσουμε κατανόηση: να μάθουμε να ξεχωρίζουμε ποιος πραγματικά δεν ενδιαφέρεται από ποιον απλώς δεν μπορεί να ανταποκριθεί. Με αυτόν τον τρόπο, προστατεύουμε τον εαυτό μας χωρίς να γεμίζουμε το μυαλό μας με εχθρούς που ίσως δεν υπάρχουν. Η ζωή είναι πιο ελαφριά όταν αφήνεις χώρο στη συμπόνια – προς τους άλλους, αλλά και προς εσένα, για όλες τις φορές που κι εσύ δεν ήσουν εκεί που ήθελες.
