Αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός
Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη.
Ο Αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός διαφώτισε την ανθρωπότητα και εγκαθίδρυσε τις Τέχνες, τις Επιστήμες και τη Φιλοσοφία. Υπήρξε η βάση της Δημοκρατίας στην πραγματική της διάσταση, απέχοντας παρασάγγας από την πολιτική εκμετάλλευση και καταπίεση που βαπτίζεται Δημοκρατία σήμερα, με νόμους οι οποίοι δεν έχουν καν την έγκριση των πολιτών και τους επιβαρύνουν ασφυκτικά.
Η Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία ανέδειξε το μεγαλείο του ανθρώπινου πνεύματος, την ανθρώπινη ανάγκη για δημιουργία και βελτίωση της ανθρωπότητας. Θα μπορούσε κάποιος να φανταστεί την ανθρωπότητα χωρίς το Σωκράτη, τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη; Διότι οι μεγάλες και φωτεινές αυτές διάνοιες, όρισαν την ανθρώπινη σκέψη και ανέδειξαν το μεγαλείο της αγάπης για τη γνώση.
Ο Αριστοτέλης υπήρξε ο θεμελιωτής μερικών εκ των σπουδαιότερων επιστήμων, όπως η Φυσική, η Ζωολογία, ακόμα και η ίδια η Ψυχολογία. Ο Πλάτωνας κατεύθυνε την πολιτική σκέψη της ανθρωπότητας και εμβάθυνε στο μεγαλείο του έρωτα που δεν εμπεριέχει τη σαρκική επαφή, δημιουργώντας το μεγαλείο του πλατωνικού έρωτα που αφορά την ψυχική επαφή.
Και ο Σωκράτης, υπήρξε το πρότυπο εκείνο του ανθρώπου που διαχρονικά συμβόλισε την απόλυτη πίστη και ταύτιση πιστεύω και πράξεων. Είναι και εκείνη η ηθική προσωπικότητα που κατέβασε, όπως λένε, τη φιλοσοφία ‘’από τη γη στον ουρανό’’ και την έκανε ανθρωποκεντρική. Ο Σωκράτης ερεύνησε την ανθρώπινη ηθική και παρέμεινε απόλυτα πιστός στη βασική αρχή του που ήταν η υπακοή στους νόμους της πατρίδας.
Δεν μπορεί κάποιος να παραβλέψει την Αρχαία Ελληνική Τέχνη, η οποία έφτασε στο αποκορύφωμά της με τον Παρθενώνα, το σπουδαιότερο ανθρώπινο δημιούργημα που κατάφερε να φτιάξει ο άνθρωπος και παγκοσμίως συγκεντρώνει το θαυμασμό. Όπως και για τα αγάλματα που ανέδειξαν τον ερωτισμό και την ομορφιά του ανθρώπινου σώματος.
Ο Αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός αξίζει να θαυμάζεται για τη συνεισφορά του στην ανθρώπινη σκέψη και διάνοια. Όμως, αυτό δε σημαίνει πως πρέπει να δεχόμαστε κάθε έκφανσή του δίχως σκέψη και κριτική επεξεργασία.
Δεν μπορούμε να αισθανόμαστε τον ίδιο θαυμασμό για το Δωδεκάθεο και τις συμπεριφορές των Αρχαίων θεών του Ολύμπου. Από το Δία που ήθελε να τιμωρήσει τον Ήφαιστο και τον Προμηθέα επειδή ευεργέτησαν τους ανθρώπους και ήταν ο πρωταθλητής της μοιχείας και των ερωτικών παθών, μέχρι τον Απόλλωνα ο οποίος δολοφονούσε τους εραστές του, δε θα μπορούσαμε να θαυμάσουμε τέτοιους θεούς.
Η αλήθεια με την Ελληνική θρησκεία είναι πως οι θεοί της έχουν τα ίδια ανθρώπινα ελαττώματα και ατέλειες, δεν υπάρχει ένα ανώτερο ον το οποίο είναι τέλειο και δεν πέφτει σε ανήθικες ενέργειες. Οι θεοί έχουν όλες τις ανθρώπινες αδυναμίες και δεν ατελή όντα χωρίς πάθη και ανήθικες συμπεριφορές. Αυτό είναι κάτι που σίγουρα αξίζει προβληματισμού, διότι ο θεός δεν μπορεί να είναι εκείνος μία απομίμηση ανθρώπων, αλλά να είμαστε εμείς δική του εικόνα.
Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην έκλυτη και τη σεξουαλική εγκράτεια που δίδαξαν πολλοί φιλόσοφοι. Ο μεγάλος Επίκουρος αποστρεφόταν το γάμο, όπως και ο Δημόκριτος, διότι θεωρούσαν πως οι οικογενειακές υποχρεώσεις αποτρέπουν τις φιλοσοφικές αναζητήσεις. Μπορούμε να βρούμε το μέτρο ανάμεσα στον έντονο σεξουαλισμό που υπήρχε στον Αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό και στη μοναδικότητα του έρωτα σε κάθε του μορφή που ξεπερνάει την απλή σαρκική επαφή.
Μπορούμε να θαυμάζουμε τον Αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό για τη Φιλοσοφία και την Τέχνη που πρόσφερε, αλλά παράλληλα να εμβαθύνουμε και στις αρνητικές του πτυχές και να τις απορρίπτουμε και εν τέλει.
Το άρθρο συμμετέχει στο διαγωνισμό αρθρογραφίας που διοργανώνει το NewAge Ideas με το Next Generation
Πηγή: enimerosou.gr
